نگاهی نو

 سوم شعبان ولادت فرزند رسول خدا (حسین بن علی)

ناظر حسين زكى

برگرفته از مقاله «امام حسین در گفتار رسول خدا (ص) / ناظر حسین زکی» زمزم معارف – سال سوم- شماره 7 – 1385)

سالار شهیدان، سوّمين امام شيعيان در سوّم ماه شعبان،[i] به سال چهارم هجرى ديده به جهان گشود.^([ii])

مادرش فاطمه زهرا، پدر بزرگوارش على مرتضی(عليه السلام) فرزند ابوطالب، پسر عمّ رسول خدا(صلى الله عليه وآله)است. و جدش حضرت محمّد مصطفى (صلى الله عليه وآله)، آخرين برگزیده خداوند است.

حسين(عليه السلام) وقتى به دنيا آمد پيامبر (ص) او را در آغوش گرفت، در گوش او اذان گفت[iii] و بدينسان در گوش او نخستين بار بانگ توحيد طنين انداز گرديد.

رسول خدا (صلى الله عليه وآله) به امر خداى يكتا، او را حسين ناميد. زبان در دهان نوزادش نهاد و كودك زبان جدّش را بمكيد.

حضرت فرمود: فرزندم! خداوند لعنت كند كسانى را كه تو را به شهادت مى رسانند.

پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله) در هفتمين روز تولّد او دو گوسفند عقيقه كرد، يك رانش را به قابله داد. سر نوزاد را تراشيد و هموزن موى سر او نقره  صدقه داد[iv]. شكمهاى بينوايان را سير كرد.

رسول خدا(صلى الله عليه وآله) نوزاد را بر دامن نهاد و فرمود: كشته شدنت بر من بسى گران است. و حضرت بسيار گريست و فرمود: براى فرزندم مى گريم. او را گروهى كافر و ستمكار خواهند كشت[v].

حسين بن على(عليهما السلام) شش سال از دوران كودكى خود را همراه جدّش محمد مصطفى(صلى الله عليه وآله)سپرى كرد.

پس از درهم پيچيده شدن طومار عمر معاويه، فرزندش يزيد به حاكميت رسيد، و از حاكم مدينه خواست تا از امام حسين(عليه السلام) براى او بيعت بگيرد.

امام از بيعت با يزيد سرباز زد، و مدينه رسول اللّه را به قصد مكّه مكرّمه ترك گفت و به افشاگرى از حكومت يزيد پرداخت.

امام بنا به دعوت  و نامه هاى کوفیان با اهل و عيال و به همراهى جمعى از ياران خود، به سوى كوفه حركت كردند، و در دهم محرّم همراه ياران با وفاى خويش به مقام والاى شهادت رسيدند[vi]، که تا امروز و تا دامنه قيامت، حقّانيت راه و مكتب او همچنان فروزان تر از خورشيد مى درخشد.

عبداللّه پسر بريده و او از پدرش روايت كرده است: «رسول خدا(صلى الله عليه وآله) براى امام حسن و امام حسين(عليهما السلام)]در هنگام تولّدشان[ دو گوسفند دو گوسفند عقيقه كرد». این حدیث را احمد حنبل ، ابو داود،  نسائی و دیگران نقل کرده اند[vii] يعلى پسر مرّه گفته است : «عده اى به همراه حضرت پيامبر(صلى الله عليه وآله)به سمتى كه جهت صرف طعام دعوت شده بودند، مى رفتند، در اين هنگام حسين(عليه السلام) در كوچه بازى مى كرد، حضرت پيامبر(صلى الله عليه وآله)جلو آمده آغوش مبارك را به سوى حسين خردسالش باز كرد، كودك اين سو و آن سو فرار مى كرد، پيامبر(صلى الله عليه وآله)مى خنديد تا او را گرفت، سپس آن حضرت يك دست مبارك را زير چانه كودكش و دست ديگر را بالاى سر او نهاد، و سپس او را بوسيد و فرمود: « حسين از من است و من از حسين! خداوند دوست مى دارد كسى را كه حسين را دوست بدارد، حسين فرزندى از فرزندانم است».

اين حديث را ابن ماجه در سننش ذکر کرده است [viii] . و نیز  به همين مضمون و با اندك تفاوتى در سنن ترمذى، مسند أحمد حنبل، اسدالغابه و سنن كبراى بيهقى و غيره ذكر شده است.[ix]

^{در این حدیث می بینیم که رسول خدا (ص) برای مسرور ساختن فرزندش و محبت با او آغوش می گشاید و او را می بوسد، و حسین را از خود و خود را از حسین معرفی می کند. و محبان حسین را محبان خدا وند سبحان م}

[i]  . شیخ طوسی مصباح المتهجد،  ص 828، بیروت، مؤسسه فقه الشیعه، چ اول 1411

[ii] ـ در تولد امام حسين(عليه السلام) اقوال مختلفى است. برخى ولادت آن حضرت را در سوم شعبان، برخى در چهارم، يا پنجم شعبان و برخى در آخر ماه ربيع الاول سال سوم هجرت ذكر كرده اند (ر ک ابن نما، مثیر الاحزان ص 7، نجف، چاپ حیدریه، 1369.

[iii] . ابن شهر آشوب، مناقب آب ابی طالب، ص 155، نجف، چاپ حیدریه، 1376، المستدرك على الصحيحين 3/179

[iv]  ر ک المستدرک پیشین ، بیهقی، سنن الکبری، ج 9، ص 304.

[v]  . شیخ طوسی، امالی، صص 367- 368

[vi]  . شیخ مفید، ارشاد،  ص ،131 ، بی جا، دارالمفید، موسسه آل البیت، بی تا.

[vii]  . مسند احمد، ج 5، ص 355،  سنن أبي داود:ج 1 ، ص 648. 57، سنن نسائی، ج 7 ، ص 164

[viii] .  سنن ابن ماجة 1،  ص51، ح 144.

[ix] .  مسند أحمد 5،  ص182، ح 17111; و 3،  ص180، ح 4772، سنن ترمذى: ج 5،  ص617، ح 3775، اسدالغابة 2،  ص20، رقم 1173; و 5،  ص525، رقم 5644، المستدرك على الصحيحين: ج 3،  ص194، ح 48205